JAN BAETENS
De Franse Gemeenschap heeft met de prijs ‘Prix triennal de poésie de la Communauté française’ dit keer een Vlaming in de bloemetjes gezet. En deze Vlaming is niemand minder dan professor Jan Baetens. Hij ontvangt deze prijs voor zijn poëzie-album ‘Cent fois sur le métier’. Dit heuglijke nieuws vraagt natuurlijk om een interview.
Herbeluister
poezie: Cent fois sur le métier - Jan Baetens
KATLIJNE VAN DER STIGHELEN
Voor Internationale Vrouwendag op 8 maart richt Leuven zich dit jaar op ‘Vrouwen in de kunst’. Er zal onder andere een lezing gegeven worden door Katlijne Van der Stighelen, professor kunstwetenschappen aan de K.U.Leuven. Wij hebben professor Katlijne Van der Stighelen uitgenodigd in de studio voor een interview.
Herbeluister
tentoonstelling: Dames van Stand
datum: 8 maart tot 27 april 2008
locatie: SLAC (Stedelijke Academie en Conservatorium), Dirk Boutslaan, Leuven
ITHAKA 16
Het kunstenfestival Ithaka is al weer aan haar zestiende editie toe. De formule is gekend: een verlaten gebouw in Leuven, jonge beeldende kunstenaars, een thema, 4 dagen lang tot 's avonds laat geopend, alles georganiseerd door LOKO Cultuur. Medeorganisator Jasmijn Verlinden kwam vertellen over de keuze van de locatie, het Amphi-Bios thema en andere weetjes over Ithaka.
Herbeluister
kunstenfestival: Ithaka
organisatie: LOKO Cultuur
datum: 11 tot 15 maart 2008
locatie: Instituut voor Land- en Waterbeheer, Vital Decosterstraat, Leuven
Herbeluister alle fragmenten van A PROPOS 06.03.2008 hier
presentatie: Katharina Smets - eindredactie: Marianne Boelaers - redactie: Tim Toubac, Elien Haentjens, Marianne Boelaers - webredactie: Ellen Eurlings - techniek: Suzanne Maas
12.3.08
A PROPOS 06.03.2008
26.2.07
Bespreking: The Suspended Moment
--Rowena Vanroy
Deze week trok onze nieuwe reporter Rowena naar het kunstencentrum Z33 in Hasselt, waar ze een kritisch oog wierp op de tentoonstelling “the suspended moment”.
Dag Rowena, je hebt de tentoonstelling ‘the suspended moment’ gezien. Kan je er wat meer achtergrondinformatie bijgeven?
Het is een rondreizende tentoonstelling die door curator Hilde Teerlinck werd samengesteld uit de collectie van Han Nefkens. Nefkens heeft een uitgebreide verzameling van werk van gerenommeerde, internationale kunstenaars. Daarbij gaat zijn aandacht vooral uit naar fotografie of andere media met een fotografisch aspect, zoals zeer realistische schilderkunst. De collectie heeft sinds haar start in Altkirchen in Frankrijk al heel wat af gereisd, van Bangkok tot Vigo en nu dus in het begijnhof van Hasselt.
Wat is het concept van ‘the suspended moment’?
De tentoonstelling is een reflectie over het momentane. Het benadrukt de vergankelijkheid van het ogenblik. Men heeft uit de collectie van Han Nefkens een aantal werken uitgekozen die een voorbijgaand beeld vastleggen. Je kunt hier bijvoorbeeld Still Water van Roni Horn bekijken. Dit werk bestaat een serie foto’s van het water van de Thames voorzien van aantekeningen die al dan niet typisch zijn voor het begrip water. In principe toont ze hier steeds hetzelfde, maar toch zie je op de foto’s kleine en grote verschillen omdat het een uitvergroot of een verlengd moment is, in werkelijkheid zou je ze niet zou opmerken.
Vind je het een gepaste titel voor de tentoonstelling?
Ik vind dat de vlag niet altijd de lading dekt. Het is niet altijd duidelijk hoe de werken gerelateerd zijn aan het concept van de tentoonstelling. Zo zijn er bijvoorbeeld de plexiglazen sculpturen van Dan Graham, geïnspireerd zijn op Chinese paviljoenen. Met dit werk wil hij de verhouding tussen het individu en het landschap weerspiegelen, een onderwerp dat mij niet direct aan het thema van de tentoonstelling gerelateerd lijkt.
Is er een werk dat jou is bijgebleven?
Ik was vooral onder de indruk van de foto’s van de Japanner Naoya Hatakeyama. Er waren twee werken van hem aanwezig. Ten eerste de serie ‘Blast’ waarin hij een kalksteengroeve binnendringt om er de knal van het explosieproces vast te leggen. De foto’s leggen de spanning vast tussen de steen die een proces van duizenden jaren nodig heeft gehad om zich te vormen en het korte moment van de explosie. Op de foto’s zien we hoe op het moment van de explosie duizenden stukjes kalksteen in het rond vliegen. Ook hier zijn we dus getuigen van hoe een enkel moment wordt bevroren en zo uitvergroot tot een gebeurtenis.
Ten tweede was er de serie slow glass, waarin de kunstenaar de straten van de stad Milton Keynes in Engeland fotografeerde door een beregende ruit. Hierdoor vervagen de vormen en de kleuren van het landschap, de foto’s krijgen een uitgelopen effect als wanneer je water morst op een schrift of een tekening. De titel is een verwijzing naar een Amerikaanse sciencefictionroman, waarin het door de uitvinding van het Slow Glass mogelijk is de snelheid van het licht te vertragen en zo scènes uit het verleden te zien.
Is het de moeite?
Als je in de buurt bent zou ik zeker eens binnenspringen. Al was het maar omdat het begijnhof van Hasselt een heel mooie locatie is, maar er zijn ook werken die zeker de moeite waard zijn. Toch ben ik niet zodanig onder de indruk dat ik mensen zou aanraden enkel voor deze tentoonstelling naar Hasselt af te zakken.
Wie ‘the suspended moment’ wil zien heeft nog tot 22 april de tijd, daarna verhuist de tentoonstelling naar Utrecht. De toegang is gratis. Wie meer informatie wil over de kunstenaars of de openingsuren kan terecht op www.z33.be
17.1.07
Bespreking - Troubler Les Lointians - Virginie Bailly
7.12.06
Light Play - Z33 Hasselt
-- Elien Haentjens
Omdat Hasselt dit jaar hoofdstad van de Smaak was, trok onze reporter Elien op de slotdag naar het verre Limburg. Alle marktjes van de stad kwamen terug tot leven. Zo ook de Zuivelmarkt. En daar liep ze ook eventjes binnen in het kunstencentrum Z33.
Welkom in de studio, Elien. Je hebt ‘Lightplay’ gezien in Z33. Heeft de tentoonstelling je verrast?
Ja zeker en vast. Ik was nog nooit eerder in Z33, maar ik ga zeker terug. De locatie, Zuivelmarkt 33, is ook bijzonder mooi. Het kunstencentrum ligt op het oude begijnhof van Hasselt. Voor deze tentoonstelling hebben ze niet de kleine huisjes gebruikt, maar wel de Expo ’58-vleugel. Een ruimte die zeer geschikt is voor tentoonstellingen.
Wat is het concept van de tentoonstelling?
Het vertrekpunt is de ‘Licht-ruimte-Modulator’ van Laszlo Maholy-Nagy. Oorspronkelijk was dat een rekwisiet voor theater en film, maar het reflecteert licht op een voortdurend veranderende manier in de ruimte. Dus de tentoonstelling toont hoe kunstenaars licht als medium gebruiken om de relatie tussen tijd en ruimte te onderzoeken, te interpreteren en uit te drukken.
Op de tentoonstelling kan je enkele voorlopers van Maholy-Nagy zien, zoals Nicolas Schöffer en Gianni Colombo, maar vooral veel hedendaagse kunst.
Was het de moeite? Waarom?
Het is een echte aanrader. Ik zou zelfs zeggen dat je enkel daarvoor naar Hasselt zou kunnen gaan. Al zijn er ook nog een aantal andere, aansluitende tentoonstellingen in het cultuurcentrum van Hasselt, die je dan meteen ook kan meepikken. Zelf heeft de tentoonstelling me alleszins terug doen beseffen waarom ik zo van kunst hou. Ze was heel toegankelijk. Voor alle leeftijden en alle gradaties kunstliefhebbers. Dat kwam vooral doordat je de kunstwerken kon beleven. Het zintuiglijke speelt een grote rol op de expositie.
Is er toch een kunstwerk dat er voor jou uit springt?
Eigenlijk zijn er een paar. Ten eerste is er ‘Representation d’un Corps Rond’ van Ann Veronica Janssens. Je komt binnen in de kamer en kijkt recht in een bundel stralen. Op het einde van de bundel schijnt een wit licht. Het lijkt wel de gang des doods. Als je dan effectief de lichtgang inwandelt, doet het kunstwerk zeer vreemde dingen met je hoofd en lichaam.
Daarnaast heb je ‘Spazio Elastico’ van Gianni Colombo. De kunstenaar heeft in een zwart geschilderde kamer een patroon van witte elastieken bevestigd. Die vormen allemaal gelijke rechthoeken. Maar de elastieken kunnen ook bewegen. Daardoor zijn de hoeken niet langer recht en krijg je het gevoel dat de kamer beweegt en dat je zelf gaat vallen.
Dan heb je ook nog het werk van Olafur Eliasson. Zijn ‘Moving Corner’ moet je letterlijk nemen. In één bepaalde hoek schijnt een wit licht. Daarnaast wordt een ander wit licht door middel van een ronddraaiend, spiegelend latje de kamer rond geprojecteerd. Op een bepaald moment valt die lichtstreep samen met het licht in de hoek. Daarna wordt ze er terug uit geboren en beweegt de hoek dus.
Tenslotte is er Germaine Kruip. Voor haar ‘Daytime’ plaatste ze een reeks spiegels voor een raam. Die kunnen bewegen. Als ze openklappen, valt het daglicht binnen in de ruimte. Maar als ze dicht zijn is het er helemaal donker. Als je ervoor gaat staan, zie je jezelf ook meermaals weerspiegeld in het werk. En verandert je spiegelbeeld mee op het ritme van de openklappende spiegels.
Het is dus duidelijk, je moet de tentoonstelling beleven en aan den lijve ondergaan. Dat kan nog tot 21 januari in Hasselt. De toegang is gratis. Voor de juiste openingsuren en extra randactiviteiten kan je terecht op www.z33.be
30.11.06
Straftijd- Lieve Blancquaert
Onze reporter Elien is zonet de studio binnengewandeld. Deze week bespreekt ze geen theaterstuk, maar een tentoonstelling. En daarvoor trok ze naar een wel heel ongewone plaats...
Welkom in de studio, Elien. Waar ben je dan voor A Propos wel naartoe getrokken?Naar de oude directeurswoning en de hulpgevangenis van Leuven Centraal.
Waarom die locatie?
De tentoonstelling gaat over het gevangenisleven. Onder begeleiding van fotografe Lieve Blancquaert kregen tien gedetineerden, zeven personeelsleden en vijf bezoekers van de Leuvense hulpgevangenis een tijdje een digitaal fototoestel. Zo probeerden ze de sfeer binnen de gevangenis vast te leggen. Dat resulteerde in een tentoonstelling én een boek, allebei ‘Straftijd’ genaamd.
Hoe is het boek opgebouwd? En de tentoonstelling?
Het boek bestaat uit allerlei getuigenissen van zowel gedetineerden, hun familie als het gevangenispersoneel. Daarbij hoort dan telkens een portret van de getuige, dat gemaakt werd door Lieve Blancquaert zelf, en een aantal sfeerfoto’s die de getuige zelf gemaakt heeft.
Het eerste deel van de tentoonstelling loopt in de oude directeurswoning. In de vroegere woonkamer zie je de portretten van de hoofdpersonages. In de gangen beneden worden die portretten telkens herhaald. Daarbij worden de foto’s die de geportretteerde zelf gemaakt heeft dan ook getoond.
Boven in de directeurswoning is er een kamer met gesproken getuigenissen: zinnen die op doek geschilderd zijn, een luisterfragment, zinnen op de plinten... Daarnaast is er ook een kamer met een videorondleiding door de gevangenis en eentje met een korte geschiedenis van het gevangeniswezen in België. Ook wordt de vergelijking gemaakt tussen het leven in en buiten de gevangenis. Bv fitness in de gevangenis en fitness buiten de gevangenis. Het verschil, de beperkingen binnen de gevangenis.
Het tweede deel van de tentoonstelling loopt in een deel van de oude Hulpgevangenis. Daar zie je meer kunstwerken van gedetineerden, een nagebouwde cel en gedichten met getuigenissen. Ook hangt het boek hier blad per blad omhoog.
De moeite?
Ja, owv de locatie en de sfeer die ook uitgaat van de foto’s. Een gevangenis is letterlijk en figuurlijk een gesloten wereld. En door naar de tentoonstelling te gaan gaat die wereld toch al een deeltje voor je open. Het is een zeer menselijk verhaal.
Nee. De tentoonstelling vormt niet echt één geheel en het doet allemaal erg koud en kil aan. Je krijgt wel een deel van de gevangenis te zien, maar niet zo heel veel. Daarom: voor mensen die echt eens een kijkje willen nemen in een echte gevangenis: ga naar het Gevangenismuseum in Tongeren. Ook daar hangen er trouwens foto’s van Lieve Blancquaert.
Als je nog wil gaan kijken, dan moet je je haasten. Enkel morgen tussen 15 en 20 uur kan je nog terecht in de gevangenis in de Maria Theresiastraat. De toegang is gratis.
